Bağlanma
Bilimsel doğrulama yakında

Öfke nöbetinde çocuğun beyninde ne olur?

Özet

Az önce gülen çocuğunuz, yanlış renkteki bardak yüzünden bir anda yere atılıyor, kıpkırmızı kesiliyor, kelimeler yerini çığlığa bırakıyor. Yanında durup "bu kadar küçük bir şey nasıl bu kadar büyüdü" diye şaşırmak çok olağan. Oysa o fırtınanın içinde aslında ne yaşandığını görebilseydiniz, çocuğunuzun size karşı gelmediğini fark ederdiniz.

Bunun nedeni, çocuğun beyninin iki ayrı hızda gelişmesidir. Duyguyu başlatan alarm merkezi (amigdala) daha doğmadan neredeyse hazırdır; bir hayal kırıklığında anında çalar. Bu alarmı kısacak, "dur, biraz bekle, başka yol dene" diyecek bölge ise (alın korteksi / prefrontal korteks) çok daha yavaş olgunlaşır ve yıllar boyunca gelişmeye devam eder. Yürüme çağındaki bir çocukta bu fren henüz çok zayıftır: büyük duyguyu hissedecek donanım vardır, ama onu durduracak el daha gelişmemiştir.

Nöbet anında beyin stres hormonlarıyla (kortizol, adrenalin) dolar ve çocuk bir bakıma kendi duygusunun içinde kaybolur. Bu yüzden o sırada mantık kurmak, neden öyle olmadığını açıklamak ya da pazarlık etmek çoğu zaman işe yaramaz, hatta krizi büyütür: çünkü düşünmeyi yürüten bölge, fırtınanın tam ortasında geçici olarak devre dışıdır. Çocuk inadından değil, kendini durduracak donanıma henüz sahip olmadığı için sakinleşemez. Sözün işe yaradığı an, çoğunlukla fırtınanın bittiği andır.

Bu temadaki diğer yazılar

BağlanmaTemalar